Boot: 'Eva Lotta', ± 1975, kajuitsnip, 7,7 x 2,65 x 0,6 meter



Hoe het kwam, dat...
Sinds mijn jonge jeugd heb ik iets met water, varen en boten. De oorsprong ligt denk ik bij mijn binnenvaartschippersfamilie van moeders kant. Als heel klein kind ging ik al met mijn opa en oma, en later met ooms en tantes mee op hun binnenschepen. Toen ik ca. 15 jaar oud was heb ik mijn eerste boot gekregen, een 16M² met een verrotte bodem. Toen ik dat ontdekte was hij al gekocht en was ik min of meer gedwongen om een nieuwe lattenbodem aan te brengen. Uiteindelijk is dat heel goed gelukt en hebben we later allerlei onderdelen vervangen. Veel handvaardigheid en doorzettingsvermogen van gekregen. Ik heb later een werktuigbouw- en scheepsbouwopleiding gevolgd en een aantal jaren in de kleine scheepsbouw/jachtbouw gewerkt. Allemaal staal!

Toen een schoonzoon van mij een aantal jaren geleden een mooie mahoniehouten sloep uit Zweden liet komen, heb ik hem geholpen de boot op te knappen. Daarna kreeg ik wel zin om voor mezelf ook zoiets te hebben. Eerder hadden we stalen motorboten gehad. Op een dag eind 2009, zag mijn zoon Geert Jan - ook een watersportliefhebber- op Marktplaats een mooie Zweedse Snipa met een kajuitje. Ik was meteen verliefd op de lijnen van deze boot. De volgende dag heb ik contact opgenomen met de aanbieder, een Nederlander die in Zweden woont. Ik heb dezelfde dag de boot gekocht en 2 dagen later ging hij al op transport naar Nederland. Dezelfde week arriveerde hij bij ons in Meppel en hebben wij de EVA LOTTA met een grote heftruck uit de vrachtwagen gelost.

Aan de slag
Bij nadere beoordeling viel de boot wat tegen, maar de romp leek vrij goed. Wel een echt restauratieproject. Mooie afmetingen, dat wel. 2,65 meter breed op een lengte van circa 7,7 meter. Mooie gangboordjes waar je fatsoenlijk op kunt lopen. Gelukkig had ik de mogelijkheden om de  boot in een hal te plaatsen van een jachtwerf waarvan de eigenaar een vriend van mij was. Helaas is hij inmiddels overleden. Ik kreeg de mogelijkheid om de boot vlak voor de houtbewerkingsmachines te plaatsen en mijn gang te gaan. Begonnen met slopen, waarbij de hele binnenbetimmering  -stelde ook niets voor- eruit ging.
Ook de motor, een Volvo MD11C, bleek slecht. Het cilinderblok was gescheurd. Rigoureus besloten de motor te vervangen voor een moderne, nieuwe, stillere Craftsman 3 cilinder diesel, op basis van een Mitsubishi blok. Het voordeel van een nieuwe motor was voor ons, ook dat we dan een warmwaterboiler konden installeren voor een handdouche en warm water in het keukentje. We wilden wel comfort, ook op zo´n klein bootje.

Toen de boot een tijdje binnen stond bleken er scheuren te ontstaan in de bodemplanken. De boot stond op een vloer met vloerverwarming, dus dat drogen ging (te) goed. De scheuren bleken wel op plaatsen te zitten waar het hout (lariks) minder goed, tot licht verrot was. Er moest dus ook een aantal bodemplanken worden vervangen. Het viel me mee om dat voor elkaar te krijgen. Om de familie ook wat werk te gunnen heb ik mijn zoon en 6 (ja echt!) schoonzoons laten opdraven om het onderschip kaal te schrapen. Fijne klus voor hen met al die teer. Een van de mannen lag onder de boot te zingen, "Why am I here" of zoiets. Sommigen dachten dat het wel meeviel met de inwerking van teer. Nee dus! Verbrande koppen. Na afloop lekker met ze gegeten, dat maakte veel goed, maar met een eventuele volgende boot krijg ik ze denk ik niet weer zover.

De opbouw is gelijk gebleven, maar ik heb op het stuurhuisje wel een schuifluik aangebracht in plaats van het kleine klapluikje boven de stuurstand. De stahoogte is namelijk beperkt in het stuurhuisje. Ik kan er net staan met mijn 1,73 meter. We zijn zeer blij met dit schuifluik. Licht, lucht en zon komen nu meer binnen. Dat is zeker fijn als de kuiptent er niet af kan. Voor langere mensen biedt het de mogelijkheid om bij mooi weer toch rechtop  te kunnen staan.
Verder heb ik een verfraaiing aangebracht door om de dakrand van het stuurhuis een z.g. pet aan te brengen, zoals de ontwerper Theo Gillissen, waarvan ik een fan ben, ook vaak deed. Na de restauratie van de romp en opbouw ben ik met de binnenbetimmering aan de gang gegaan, nadat de technische installatie definitief in beeld was gebracht. De motor kon, met enige aanpassing van de fundatie op dezelfde plek en de schroefas kon weer gebruikt worden. Deze was al watergesmeerd en dat stond me wel aan. Vroeger te veel met vet geknoeid! De besturing, een kabelsysteem, heb ik vervangen door een hydraulische installatie. Wel met de mogelijkheid, zoals oorspronkelijk, om ook met de helmstok te kunnen sturen. Heerlijk is dat! Met een eenvoudige omstelkraan kan het stuurrad worden uitgeschakeld en is de helmstok - opklapbaar gemaakt - goed bruikbaar.

De binnenbetimmering vergde veel tijd omdat we goede bedden, een bruikbaar keukentje en wat kastruimte wilden. Met veel passen en meten kon alles wat we wilden precies een plek krijgen. Nu kunnen we lekker naast elkaar zitten tijdens het varen. Het allerkleinste koelkastje kon ik precies kwijt in de achterpiek. De brandstoftank verhuisde daarom naar de kuipbank. In de voorroef hebben we een, in onze ogen, “riant” bed kunnen realiseren. Ook daar nog kastruimte gemaakt. In de voorpiek kon precies een watertank met druksysteem komen. Na het timmerwerk en de eerste laklagen begon ik  met de installatie van de motor en alle andere technische voorzieningen. Dat lukte ook goed, hoewel ik mezelf geen echte monteur wil noemen. De elektrische installatie is mooi professioneel aangelegd door iemand van de jachtwerf. Na het schilder- en lakwerk, 10 lagen blanke Copperant lak, de laatste afmontage. Intussen was de zeilmaker geweest, die een supermooi kuiptentje heeft gemaakt. Nog een behoorlijke klus was het aanbrengen van de nieuwe, hardglazen, bronskleurige ruiten, 9 in totaal. Omdat ik niet meer met losse rubbers wilde klooien heb ik het gerealiseerd met polymeerkit. Veel afplakwerk en gesmeer om het mooi in de vorm te krijgen, maar ik ben zeer tevreden over het resultaat. Het lijkt precies op hoe het oorspronkelijk was, alleen het is nu echt waterdicht en mooier. Ook de binnenkant nog afgekit met bruine polymeerkit.

De mast, oorspronkelijk ca. 5 meter lang en in Zweden gebruikt voor vissen met een soort gieken, waaraan lange vislijnen werden bevestigd, heb ik niet teruggeplaatst. Te onhandig, vooral met die verstaging in het gangboord. Daarvoor in de plaats heb ik een mooi grenenhouten mastje gemaakt met een handige maststeun, die ook dient als deksteun als de mast gestreken moet worden. Verder is in de maststeun een kabeldoorvoer verwerkt.

Eén probleem moest ik nog oplossen en dat was een fatsoenlijke reling. Ik weet uit ervaring dat het ontbreken van een reling, voor oudere mensen (ik ben nog maar 63), maar ook voor kinderen, niet zelden uitloopt op een teleurstelling over de aangeschafte boot. Eerst wilde ik een reling rondom, net als op onze vorige boot van 12.5 meter, maar dat was geen haalbare kaart en stond vooral niet mooi. Ik heb met houten scepters en plakband allerlei dingen geprobeerd. Uiteindelijk ben ik op mijn oorspronkelijke idee, een reling op het roefdek uitgekomen. Dat vinden sommigen misschien ook niet mooi, maar ik heb het uit praktische overwegingen toch gedaan. Ook op reddingboten zie je het soms zo. Zo mooi mogelijk vormgegeven, dat scheelde wel. Van binnenuit valt het ook mee bij het sturen. We zijn er zeer blij mee, want het is praktisch.

Te water - water...
Na 2 jaar werk - tenminste 1500 uur - was het in het voorjaar van 2012 zover, dat de boot te water kon. De stoffering erin en op 30 april de tewaterlating en proefvaart. Heel spannend, omdat we nog geen meter met de 'Even Lotta' hadden kunnen varen. Op basis van mijn ervaring was ik niet zo bang dat het niet goed zou zijn, maar je weet het maar nooit. Het roer was hetzelfde gebleven, alleen was de roerkoning er tussen gelast en daardoor was het roer 2,5 cm langer geworden. De schroef is ook hetzelfde gebleven. Daarvoor had ik de motor laten afstellen op 22 pk. De motor draait nu op een lager toerental. Het bleek een succes! Ze vaart heerlijk en ook stil.
Bij de proefvaart hadden we een probleem, namelijk dat het zwevende binnenlager van de schroefas van de koker schoot en de boot vol water begon te lopen. Ik had er niet aan gedacht om de rubberen mof, die de verbinding vormt tussen de koker en het lager, preventief te vervangen. Ik kreeg het niet voor elkaar, ook niet met extra en zwaardere slangklemmen. Omdat ik geen zin had het roer weer te slopen om de schroefas te kunnen verwijderen, heb ik uiteindelijk een RvS hulpsteun gemaakt tussen het lager en een spant in de romp. Dat bleek uitstekend te werken en blijft gewoon zitten. Verder geen technische problemen gehad behalve een irritant rammeltje van een motorsteun op stationair toerental. Dat is nu - zo goed als - verholpen. De boot ligt zomers achter ons huis; wat een luxe!

Een prachtige hout boot
We hebben inmiddels 200 uur gevaren. We zijn super blij met onze 'Eva Lotta'. De waarschuwing op de website van de club is wel terecht. Als je aan zo’n project begint moet je wel weten wat dat inhoudt, zeker bij een restauratieproject. Na het eerste jaar heb ik wat lak- en kitwerk moeten herstellen, maar nu blijft het wel beter. Deze keer Owatrol gebruikt als impregneer laag. Onderhoud aan een houten boot blijft echter altijd doorgaan. Dat moet je er voor over hebben. Als je het bijhoudt valt het wel mee, zeker ten opzichte van de gehele restauratie. Het was al met al een machtig mooie klus. Reeds vele complimenten gehad over ons mooie bootje.
Een tip: kit aan de buitenkant van de boot alle naden en kieren zoveel mogelijk af. Wel weer veel werk, vooral om het netjes strak te krijgen, maar het voorkomt inwateren. Verder ben ik van plan om een soort zomerdektent te maken, om de boot tegen regen en zon te beschermen.

Vriendelijke vaargroet, Otto Veenstra

- - -
'Vroeger'



Op vracht naar Nederland



Enkele aandachtspunten...






En dan aan de slag!














En nu varen / genieten maar!










Terug naar 'Overzicht boten'
Terug naar 'Overzicht leden'