Als je één keer door de echte kern van het Groene Hart heb mogen varen, dan kan je niet anders dan gelukkig zijn geworden. Zo'n mooi gebied onder de rook van steden als Utrecht, Amsterdam, Rotterdam en Den Haag. Hooguit 30 minuten rijden vanaf die stenige metropolen en je zit midden in de natuur. Een prachttocht dus!
 
Hulde! 15 schepen, 37 opvarenden en duizenden enthousiaste toeschouwers!


 
Aangevoerd en aangevuurd door De Grootste Aller Roergangers, Nick van der Heul, voer een ware Armada over slootjes, rivieren, plassen en meren door een landschap, waarvan de schoonheid het hart doet zwellen in trots dat je ZKC-er bent. Immers voor wie is zoveel moois weggelegd, indien hij niet tot de hoogst uitverkorenen van varend Nederland behoort die met de Zweedse vlag in top het bloed van de Stoere Jongens en Ferme Knapen door de aderen voelt suizen?
Amstel, Kromme Mijdrecht, Kollensloot, Slikkendammer Sluis, Kadewetering, Schepengaten, Maarten Freeken Wije, Noordeinder Plas op de eerste dag, Gemeente Vaart, Kleine Polder, Kwakelbrug (dat ie het hield onder het gewicht van de toegestroomde massa!) Zuideinder Plas, Oude Vaart, Elleboog Vaart, Ziende Vaart, Ziende Sluis, Oude Rijn en tenslotte Heimanswetering op de tweede dag streden pronkzuchtig om onze gunsten de mooiste gevonden te worden, naar naam en romantische verschijning. En toch, de overdaad schaadde niet! In tegendeel.

Zelfs over bijna telkens een uur durend oponthoud bij het schutten door de – ware ik geen zeebonk, ik zou ze ‘doddige’ noemen – sluizen werd geen klacht gehoord. Daarvoor waren de omgeving èn het gedoe veel te mooi. Het was een genot te ervaren hoe vaardig de vaarkundigheid van de schippers, de afhouders, de uitkijkers, de omduwers, de lijntjesvangers en de billenverplaatsers was. En al dit met als resultaat, geen schrammetje, geen krasje op schip of ziel: ZKC in optima forma en op de vierkante centimeter! Tegen deze achtergrond zal het de lezer niet verbazen dat de ontvangst bij Tijsterman te Nieuwkoop een kwetterende spetterende reünie werd, bol van indrukken en vol van geroosterde vurigheid die door geen vuurwater te blussen bleek. Top, top en nog eens Top.
Dat bereikte de vreugde zeker toen de ongelukkige, reeds aan het begin van de Kromme Mijdrecht met zijn lieve Anna gestrande, Frans Bakkum toch nog deze tussenhaven kon aanlopen! Dit met oneindige dank aan Paul Verhaar en zijn Kerstin die hem en haar in hun eenzaamste momenten waren blijven bijstaan en die hen weer bij de vloot hadden weten te slepen. Dat voorzitter Dinand Jansen “het” iets verderop tijdens het eerste deel van de tocht opgaf, hetgeen hij als ‘motorstoring’ excuseerde terwijl toch een ieder begreep dat wij met een professioneel nazitter te maken hadden, mocht de pret niet drukken. Al helemaal niet die van Taeke van Beekum en zijn Elida 3 die Dinand’s Manja èn Bianca op hun beurt op sleeptouw hadden genomen. 
 
Het einde van de tocht, aan de Heimanswetering nabij Alphen aan den Rijn, was niet het einde van het vermaak. Roselyne, de dochter van de Grootste Aller Roergangers, had voor een overdadige lunch gezorgd en wel zo dat er van het dreigement dat wij ons zelf maar hadden te bedienen weinig overbleef. Wie zijn hand uitstrekte zag deze onmiddellijk overvloedig gevuld met de heerlijkste spijzen, terwijl de begeleiding door veel gezondheid als karnemelk en vruchten hem deed beseffen dat wij gelukkige mensen zijn.
 
Tenslotte blijve niet onvermeld dat Nick van der Heul niet alleen voor uitstekend weer had gezorgd – het KNMI in vertwijfeld ongeloof stortend – maar ook nog eens voor prijzen en attenties voor iedereen waarvan iedereen zag dat iedereen die niet had verdiend, maar dat niet zei, hetgeen dan wel weer een verdienste is.
 
Dank Nick en dank aan allen die aan deze heerlijke ervaringen hun putswater hebben bijgedragen. Dezen nu hebben mij uitdrukkelijk laten weten niet met name genoemd te willen worden. En ik heb daarop Paul Ietswaard, Roselyne, Taeke van Beekum, Dinand Jansen, Frans Scmeink en Thijs van Dijck (die zijn bedrijfshal aan de Heimanswetering voor ons had opengesteld) met de hand op mijn hart en twee vingers achter mijn rug gekruist, beloofd dat niet te doen. En een gentlemannetje doet zoiets dan ook (het woord ‘niet’ is hier niet bij toeval niet gebruikt).

Toegift
Als toegift werden wij vervolgens óók nog, twee dagen na de vaartocht, verrast met de uitslag van een ‘beauty contest’. Deze werd begeleid door de wijze woorden van de heer Van der Heul – wie anders? - dat zelfs het absurde zijn eigen logica kent.


Met vriendelijke groet,
Dick van den Broeck-Humpreij, ZKC-clublid
 
- - -




















































Terug naar 'Nieuws'