Wie kennis heeft genomen van de loftuitingen die de organisatoren ten deel zijn gevallen, weet dat de ZKC vaartocht van 28 juni over de Kagerplassen en het Braasemermeer nu al als hoogtepunt van dit vaarseizoen geldt.



Kan ook niet anders als je de samenstellende delen van de tocht beziet!
De pracht van de Hollandse wateren, de goed- en gunstigheid van het weer (er was nota bene van alles vuils voorspeld: dat kwam niet alleen helemaal niet uit, maar ook betekende dit dat het vaargebied vrijwel uitsluitend voor ons ter beschikking lag: immers de anders zo spatjesrijke Jan Salie was beducht voor een spatje en verkoos het kratje, thuis voor de buis), de luister van zoveel liefdevol onderhouden Zweedse Klassiekers en het enthousiasme van de 44 deelnemers.

Neus in de boter
Als er schuitjevaarders zijn die hun dankbaarheid over de voortreffelijke organisatie kenbaar moeten maken, dan zijn wij het wel. Nieuwkomers in de club. Wij vielen met de neus in de boter. Of smeerde M.A. de Ruyter daar zijn scheepsdek mee in om de Spanjolen een uitglijder vanjewelste te bezorgen? Dan gebruiken wij hier en nu een verkeerde uitdrukking. Excuus.
Excuus geldt, naast dank, ook Taeke van Beekum aan wie de uiterste verantwoordelijkheid werd opgelegd om ons allen voor te gaan, opdat wij zonder last (en al helemaal zonder ruggespraak) van al het moois konden genieten dat de tocht en het samenzijn ons bracht - aan hem dus. Excuus, omdat alle discipline uit volstrekt eigen zinnigheid of juist onzinnigheid aan een eigen vaartocht begon zodra de wijde wereld zich als Wijde Aa aan ons ontgolfde, om in uitzinnigheid te exploderen op de Brasem, het schone schip dat Taeke en zijn toegewijde hadden gemaakt aan de gevaren van de hekgolven van onze raceboten prijs gevend. Toen hij, zij en hun prachtige Elida 3 tot een stipje aan de horizon waren verworden, kregen sommigen onder ons watervrees en keerden in tot het besef dat een voorganger ook een voordeel deler kan zijn, weshalve zij vaart minderden en minderden en minderden en bij de Meerbrug over de Ringvaart eindelijk slechts stil te dobberen lagen, wachtend op de Grote Leider, die gewoon opnieuw Taeke bleek te heten, waar een enkeling wellicht Kim Ill Sung of hoe dat Young ook moge heten had verwacht.

Lof ook voor Frans Smeink, de Penningmeester, die onze schulden voldeed zodat zij ons werden vergeven. Wim Kruyt, had al in een vroeg stadium restaurant Paerdeburgh, bij de brug over de Rijpweteringse Vaart aanbevolen als uitvalsbasis voor deze tocht. Ook zorgde hij samen met onze koene Voorzitter voor een waar ZKC bruggehoofd, door al op vrijdag met hun fraaie boten de ligplaatsen bij de brug te bezetten. Daarmee straalden zij van verre voor de nog volgende ZKC boten uit, dat het daar goed toeven was. Vergeten wij inderdaad Voorzitter Rob van Asten niet, die met een natuurlijk gezag de zaak bezag, waarvan hij vervolgens op de hem zo kenbare wijze gewag maakte.

Vragen waren er niet na de inleiding over de Scheepstimmerwerf Klaas Hennepoel en de historische scheepsbouw: of iedereen begreep alles, of niemand waagde het met volle mond te praten.

Noemen wij ook de nijvere Nick van der Heul en zijn tijdelijk bootloze kompaan (tijdelijk slaat op de bootlozigheid) Gert van der Linden, die de tocht uitstippelden hetgeen op woelig water toch een wonder werk genoemd mag worden. Gert had bovendien een heuse quiz in elkaar gezet “voor het geval wij ons eens mochten vervelen”. Daarvan was natuurlijk hoegenaamd geen sprake, maar het was voor ieder van ons de eer te na om de ellendige vragen onbeantwoord te laten. De Eeuwige Roem van de ZKC ging naar Annegé en Jaap Risselada, die de kunst van het spieken en op onnavolgbare wijze kennis van een ander vergaren het best onder de knie bleken te hebben (gehad); zo behaalden zij de meeste punten. Om de heidense onrust onder hen die van die Roem verstoken bleven tot bedaren te krijgen, beloofde Gert dat hij een boetetocht naar St. Jacques de Compostella zal lopen, kennelijk daarmee zeggend dat we een tijdje van hem verlost zullen zijn. Wedden dat hij de voettocht mede gebruikt om nieuwe vragen te bedenken...

En zouden we Marlène Sips vergeten? Zeker niet. Ook naar haar gaat onze dank uit, niet in de laatste plaats voor de opruiende geestdrift die zij tentoonspreidt en waarmee zij ons inspireert tot ware ZKC-ers. Tenslotte betonen wij graag onze dank aan allen die zich voor ons uit de naad hebben gewerkt. Wij beseffen eens te meer dat een overnaadse alleen al daarom extra zekerheid biedt. Grandioos!!! Dat moesten we toch maar even gezegd hebben.

Dick en Conny van den Broek Humphreij

Download de vaarroute als pdf (553 Kb)



 

Terug naar 'Nieuws'